« Lezen en Schrijven | Home | 2008 »

Josh

Wij zouden Bo-foor zeggen, maar hier spreken mensen het uit als Bjuu-Furt. Beaufort, South Carolina is een van de oudste steden van de staat, gevestigd aan de Oostkust. Een paar honderd meter voor de kust ligt een aantal eilanden waaronder Parris Island, de eerste vestigingslocatie van de Fransen in de Nieuwe Wereld. Parris Island is nu eigendom van the United States Marine Corps. Hier worden alle mariniers uit het Zuid Oosten van de VS getraind voordat ze naar Iraq of een ander exotisch oord gestuurd worden.

De economie van Beaufort is sterk afhankelijk van de legerbases in de buurt. Ons hotel is er volledig op toegesneden. Welcome family and friends of United States Marines staat met grote letters op een bord boven de ingang. Meerdere malen per jaar checken enkele honderden familieleden en vrienden van the recruits hier in. Dat betekent een voorspelbare en omvangrijke vraag waar meerdere mensen een goed belegde boterham van kunnen eten.

In ons hotel is zelfs een speciaal winkeltje waar je allerlei mariniers paparassen kunt aanschaffen: T-shirts en bumperstickers met daarop teksten als: My son is a US marine, I am a proud father of a US marine en ga zo maar door. De variaties op dit thema zijn veeltallig: my daughter is a marine, my father is a marine, my wife is a marine, my son in law is marine. Toch is er voor mij geen passend exemplaar te vinden.

Ik ben hier voor het afstuderen van Josh (eerder schreef ik al over hem, in The Second, lees hier), hij is mijn stief-schoon-broertje (die familiale relatie is te ingewikkeld en misschien gewoon te lang om op een T-shirt af te drukken). Na 13 weken Boot Camp krijgt Josh morgen zijn diploma en is hij officieel a proud member of the Marine Corps. Vandaag was de familiedag en konden we Josh en zijn maten rond zien rennen en marcheren in hun kaki en groene tenues. Morgenvroeg gaan we weer naar Parris Island, dan om de officiele afstudeerceremonie bij te wonen.

Een grote brug verbindt Parris Island met het vasteland van South Carolina. Aangekomen op het eiland rijden we langs een checkpoint waar een puistige tiener jongen met een M-16 ons vraagt naar onze bestemming. Y'all are here for family day. Here's your ticket..just go straight, the parking lot is to the right...Thanks..

Het is een echte show: toespraakjes van snel en luid sprekende officieren, keurig in lijn paraderende soldaten die hun drill sergeant na-zingen: left-right-left, left right left....Lefty-righty-lefty..I love the Marine Corps..Om een uur of een zijn de jongens klaar met hun oefeningen voor die dag en mogen ze na maanden zonder contact eindelijk hun familie en vrienden spreken, zien en aanraken. Josh is blij om ons te zien, vertelt honderd uit over de training en alles wat hij heeft meegemaakt.

Wanneer ik hem vraag wat de drie belangrijkste redenen waren om bij de mariniers te gaan blijft het lange tijd stil. Eigenlijk weet hij het niet zo goed...maar na een tijdje..ach hij vond zijn leventje zoals het was saai; zijn werk vond hij suf; hij wilde wel wat anders; dit leek hem wel cool; hij wilde altijd al bij de mariniers..en hij vind schieten te gek (al van jongs af aan, en damn hij kan schieten..hij is de beste van zn platoon). Tsja, maar vind je het dan niet erg dat je waarschijnlijk naar Iraq moet, op mensen moet schieten en wellicht in een rolstoel of bodybag weer terugkomt?

Ach, maakt me niet zoveel uit..liever niet, maar wat moet dat moet..dat is nu eenmaal wat mariniers doen. Nu is hij eerst vrij tot half januari. Daarna gaat hij naar Aberdeen, daar krijgt hij negen maanden aanvullende training. Met een beetje mazzel is het tegen die tijd wat rustiger in Iraq. Als hij veel geluk heeft is de terugtrekking van de troepen dan in volle gang en hoeft hij helemaal niet. Dat hoop ik.

No comments: